ای زندگی من تو کجایی؟خاموشی مرا در آغوش گرفته است و اندوه بر من فاءق آمده.
بخند تا من جانی دوباره یابم.
تنفس کن تا من زندگی یابم.
تو کجایی ای محبوبم؟تو کجایی؟
آه که عشق چقدر بزرگ است و من چقدر حقیرم!!

 هر وقت احساس کردی دلت برای کسی تنگ شده.

قلبت برای کسی می تپه

هر وقت دیدی چشمات بدون اینکه از تو اجازه بگیره

اشکاش رو گونه هات رها میشه

هر وقت شبا از خواب پریدی و اون جلوی چشمات بود .

دیگه بدون داری عاشق می شی...

 بدترين درد اين نيست که......عشقت بميره....   

      بدترين درد اين نيست که.....به اوني که دوسش داري نرسي.....    

بدترين درد اين نيست که.......عشقت بهت نارو  بزنه..........

بدترين درد اينه که عاشق يکي باشي و اون ندونه.....

من آه دريايم.
من اشک آسمانم.
من لبخند کشتزام.
پس عشق نيز آهي است برگرفته از درياي عواطف اشکي است از آسمان عشق و لبخندي از کشتزار روح!!!!

اگه عاشقت باشه بر میگرده  اگه هم نه بدون که

 عاشقت نبوده

گفتم که رفتنت یه روز قاب دلم رو میشکنه گفتی که این بخت تو بود تقدیر تو شکستنه

هروقت که بارون میزنه تورو کنارم میبینم حس میکنم پیش منی هنوز هم عاشقترینم

گفتم بمون اون روز میاد غصه هامون تموم میشه گفتی اگه باهام باشی لحظه هامون حروم میشه

هروقت که بارون میزنه تورو کنارم میبینم حس میکنم پیش منی هنوز هم عاشقترینم

وقتی رفتی همه دنیا رو سرم انگاری خراب شدو دلم شکست ساز من زانوی غم بغل گرفت رفت و کز کرد گوشه اتاق نشست

هروقت که بارون میزنه تورو کنارم میبینم حس میکنم پیش منی هنوز هم عاشقترینم

از وقتی رفتی هیچکسی همدردو همرازم نشد هیچکسی حتی یه دفعه هم غصه سازم نشد رفتی ولی بدون هنوز عاشقتم تا پای جون دل بهاریم عاشقه چه تو بهار چه تو خزون هروقت که بارون میزنه تورو کنارم میبینم حس میکنم پیش منی هنوز هم عاشقترینم

غربت من هرچی که هست از با تو بودن بهتره

آخر خط زندگی این نفس های آخره

وقتی دارم با هر نفس از این زمونه سیر می شم

وقتی با یک زخم زبون از این و اون دلگیر می شم

این آخر راه دیگه باید که تنها بمیرم

تنها تو اوج بی کسی تو غربت آروم بگیرم

باید برم باید برم باید که بی تو بپرم

آخ که چه سنگین میگذره این نفسای آخرم

سکوت من نشونه ی رضایتم نیست می دونی

گلایه هامو می تونی از توی چشمام بخونی

بگو آخه جرمم چیه که باید اینجور بسوزم

هیچ چی نگم داد نزنم لبامو رو هم بدوزم

در به در غزل فروش منم که گیتار می زنم

با هر نگاه به عکست انگار من خودمو دار می زنم

نفرین به عشق به عاشقی نفرین به بخت و سرنوشت

به اون نگاه که عشقتو تو سرنوشت من نوشت

نفرین به من نفرین به تو نفرین به عشق من و تو

به ساده بودن من و به اون دل سیاه تو

تو رفتی ولی اگه یه روز چشمات پر از اشک شد  و دنبال شونه ای گشتی تا گریه کنی

صدام کن قول نمیدم اشکای تو رو پاک کنم....منم باهات گریه میکنم

اگه دنبال مجسمه ای سکوتی گشتی تا سرش داد بزنی...صدام کن قول میدم ساکت بمونم

اگه دنبال خرابه ای گشتی که نفرت و در اون دفن کنی   صدام کن قلبم تنها خرابه وجود توست

اگه یه روز صدات کردم بهم نگو کجایی   فقط یه لحظه چشماتو ببند وبه من فکر کن

خيلی سخته که بغض داشته باشی ، اما نخوای کسی بفهمه ...

خيلی سخته که کسی رو دوست داشته باشی ، اما ندونه ...

خيلی سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کنی ...

خيلی سخته که عشق رو از نگاه کسی بخونی ، اما نتونه بهت بگه ...

خيلی سخته که سالگرد آشنايی با عشقت رو بدون حضور خودش

جشن بگيری ...

خيلی سخته که روز تولدت ، همه بهت تبريک بگن ، جز اونی که فکر

می کنی به خاطرش زنده ای ...

خيلی سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکنی ، بعد بفهمی

دوست نداره ...

خيلی سخته که دلت بخواد گريه کنی ، اما بهونه ی درست و حسابی

نداشته باشی ...

خيلی سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدی ، اما اون

بگه : ديگه نمی خوامت ...

من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که از من عاشق تر باشد و    از من برای تو مهربان تر . من تو را به کسی هدیه می دهم که صدای تو را از هزار فرسخ راه دور:    در خشم، در مهربانی، در دلتنگی، در هزار همهمه ی دنیا، یکه و تنها    بشناسد.   من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که راز آفتابگردان و تمام    سخاوت های عاشقانه این دل معصوم را بداند؛ و ترنم دلپذیر هر آهنگ،    هر نجوای کوچک برایش یک خاطره مشترک باشد.   او باید از رنگین کمان چشمان تو تشخیص بدهد که امروز هوای دلت    آفتابی است؛ یا آن دلی که من برایش می میرم سرد و بارانی است.   ای بهانه ی زنده بودنم؛ من تو را سخاوتمندانه به کسی هدیه می دهم که    قلبش بعد از هزار بار دیدن تو، باز هم به دیوانگی و بی پروایی اولین    نگاه من بتپد. همان طور عاشق، همان طور مبهوت...   با آن وقار بی مثال آیا کسی پیدا خواهد شد؟!   از من عاشق تر و از من برای تو مهربان تر!   تو را سخاوتمندانه با دنیایی حسرت خواهم بخشید؛ و او را که از من    عاشق تر است هزار بار خواهم بوسید ... یک بار دیگر بگذار بی ادعا اقرار کنم که دلم برایت تنگ میشود. وقتی    دوری از من، به آرزوهای خفته ام می اندیشم، به فرسنگها فاصله بین    من    و تو، به آینده و امروز... باز کن پنجره را... خواهی دید که پرنده،    آسمان    بارانی را میفهمد ….